Golf Club Varese

Klub powstał w 1929 roku, a w 1958 gościł Italian Open; później pole rozbudowano do 18 dołków. Strona nie podaje par, długości ani nazwiska architekta, więc i tu ich nie podano. Bardzo dobrze oddaje jednak charakter pola słowami Alberta Binaghiego, dyrektora technicznego krajowych drużyn amatorów i trenera Matteo Manassero: „Varese można nazwać starym polem tylko ze względu na datę powstania; poza tym uważam, że to wciąż pole zdolne gościć ważne imprezy”.

Teren jest z natury bardzo pofałdowany i rzadko gra się uderzenie z piłką w idealnie płaskim położeniu. Jest wiele dog-legów, które trzeba grać zarówno draw, jak i fade, a niemal wszystkie dołki zwężają się w okolicy 230 metrów: dlatego, mówi Binaghi, nie jest to pole dla „bijących”, a wyniki mimo nowoczesnego sprzętu nie spadły tak jak gdzie indziej. 18 dołków, zapewnia klub, nie ma powtórzeń.

Do uderzenia na green używa się wszystkich kijów, bo równowaga między dołkami długimi, średnimi i krótkimi jest pełna. 16 uchodzi za najtrudniejszy, 4 za ten, na którym najłatwiej stracić więcej niż jedno uderzenie. Greeny są faliste, z wyraźnymi stopniami, ale prawie nigdy szybkie, więc trzy puty zdarzają się rzadziej. Jedyna wada według Binaghiego: wszystkie kłopoty leżą po prawej stronie fairwayów, a kto ma slice, musi się z niego wyleczyć na czas.

Z pola widać jezioro Varese i Monte Rosa, mówi klub.

Cennik 2026 opublikowany przez klub podaje oficjalne green fee w wysokości 130 euro za 18 dołków, takie samo w dni robocze i święta, oraz 70 euro za dziewięć. Członkowie FIG płacą 100 euro w dni robocze i 120 w święta za 18 dołków, 55 i 65 euro za dziewięć; juniorzy mają 50-procentową zniżkę.

Meleks kosztuje 60 euro za 18 dołków i 35 za dziewięć, ręczny wózek 10 euro, green fee na driving range 25 euro (20 dla członków FIG). Strona nie podaje wymaganego handicapu, dnia zamknięcia pola, miesięcy otwarcia ani zasad dotyczących stroju: te dane trzeba uzyskać w sekretariacie, pod numerem 0332 229302.

Historia klasztoru benedyktynów zaczyna się w 1129 roku; w 1567 arcybiskup Carlo Borromeo nakazał jego zamknięcie, a w 1789 nastąpiła ostateczna kasata. Od 1934 roku jest siedzibą Golf Club Varese. Romańska dzwonnica z kamienia bez tynku pochodzi z pierwszych dziesięcioleci XII wieku i jest, jak podaje strona, typu San Satiro w Mediolanie. Kościół z XII wieku, w XVIII wieku zamieniony w kantynę z kadziami, mieści dziś klubowy dom: stracił półkolistą absydę, której zarys wciąż widać na posadzce, ale zachował freski z XV i XVI wieku. W małej zakrystii złożono na nowo dawny kominek z herbem Viscontich i nazwiskiem „Vicecomes Caecilia”. Mały krużganek w kształcie litery U ma kapitele z tarczami, niektóre z godłami Viscontich, a piętnastowieczny gołębnik naprzeciw kościoła ma zegar słoneczny.

Restauracja ma dużą salę z przeszkleniami na dołek 18 oraz taras na dołek 1 i jezioro, tradycyjną kuchnię i obsługę od szybkiego baru po pełny obiad. Kuchnia pracuje przez cały rok, ale restauracja jest zamknięta w poniedziałki od listopada do kwietnia; bar jest zawsze otwarty.

• Klubowy dom, który był kościołem. Po wiekach jako kantyna z kadziami wnętrze kościoła z XII wieku gości dziś golfistów, z freskami i kominkiem Viscontich złożonym na nowo w zakrystii.
• Pole, które nie wybacza sliceu. Według Alberta Binaghiego wszystkie kłopoty pola leżą po prawej stronie fairwayów.
• Z klasztoru na green. Klasztor zamknięto w 1567 roku z polecenia Carla Borromeo, a skasowano w 1789; od 1934 roku gości golfistów.