Circolo del Golf Ugolino Firenze

Het parcours werd ontworpen door een Engelsman en een Ier, Cecil Blandford en Peter Gannon, die de natuurlijke hellingen van de Chianti benutten tussen wijnstokken, olijfbomen, zeedennen en brem. De club beschrijft het als een baan die niet lang maar technisch is: de greens zijn klein en goed verdedigd door bunkers, de aflopende fairways vergeven niets. De 18 holes, par 72, lopen in een lus rond het clubhuis.

De verdeling van de pars is ongewoon: vier par 5's, vier par 3's en tien par 4's. Onder de holes om te onthouden is de 9, de par 5 van circa 450 meter die ten tijde van de Open van 1983 de ronde afsloot, toen nog als 18. De 5 is een lange par 4 met een blinde slag naar de green en een fairway die van links naar rechts afloopt; de 11 heeft een green die wordt beschermd door vier bunkers; de 15, een korte par 3, heeft een sterk hellende green. In Fifty Places to Play Golf Before You Die nam Chris Santella de baan op onder de vijftig plekken waar je moet spelen.

De prijslijst 2026 vermeldt 130 euro voor 18 holes (60 voor junioren) en 80 euro voor 9 holes (40 voor junioren). Golfkarren kosten 50 euro voor 18 holes en 30 voor negen, de elektrische trolley 20 euro, de handtrolley 10 en de huur van een set clubs 30 euro. De driving range kost 15 euro.

De website van de club vermeldt geen minimumhandicap, sluitingsdag of toegangsregels voor gasten: neem voor het reserveren het best contact op met het secretariaat (055 230 1009, [email protected]). De club heeft ook afspraken met accommodaties in de buurt, tussen Greve in Chianti, Bagno a Ripoli en Impruneta.

Golf kwam in 1889 naar Italië met de Britse gemeenschap van Florence, die 18 holes aanlegde op gronden van prinses Demidoff, ten noorden van de stad. In 1934 ontstond de nieuwe baan aan de rand van de Chianti: Ugolino nam de erfenis over van de Florence Golf Club.

Het clubhuis is een voorbeeld van futuristische en art-decoarchitectuur uit de jaren dertig, een werk van Ghirardo Bosio, en is een beschermd gebouw van de Soprintendenza. Op de heuvel, omgeven door cipressen en dennen, heeft het een groot panoramaterras; vanaf de tweede verdieping zie je de green van de 18. Beschermd is ook het zwembad van 25 x 12,5 meter, met springplank en platform ontworpen door ingenieur Pier Luigi Nervi.

De club heeft talrijke internationale wedstrijden gehuisvest, vooral de 40e Italian Open in 1983, met Greg Norman, Sam Torrance en Costantino Rocca in het veld. In 2009 kende het CONI haar de gouden medaille voor sportieve verdienste toe, en drie van de elf leden van de Hall of Fame van het Italiaanse golf zijn lid: Baldovino en Federica Dassù en Franco Rosi. Er zijn ook een driving range (15 open en 7 overdekte plaatsen), een sportschool, tennis, een restaurant en een proshop.

• De chip-in van 1983. Ballesteros, twee weken na zijn winst op de Masters, chipte zijn tweede slag vanaf de rand van de green in om een play-off af te dwingen, die daarna door Langer werd gewonnen.
• Een zwembad van een meester. De springplank en het platform dragen de handtekening van Pier Luigi Nervi.
• Een lus van holes. Alle 18 holes lopen rond het clubhuis.
• Een van de vijftig. Chris Santella noemt de baan in Fifty Places to Play Golf Before You Die.