Circolo del Golf Ugolino Firenze

Układ zaprojektowali Anglik i Irlandczyk, Cecil Blandford i Peter Gannon, którzy wykorzystali naturalne stoki Chianti wśród winorośli, drzew oliwnych, sosen nadmorskich i janowców. Klub opisuje je jako pole niedługie, ale techniczne: greeny są małe i dobrze bronione przez bunkry, a fairwaye na zboczach nie wybaczają. Osiemnaście dołków, par 72, biegnie pętlą wokół budynku klubowego.

Równowaga parów jest nietypowa: cztery pary 5, cztery pary 3 i dziesięć parów 4. Wśród dołków wartych zapamiętania jest dziewiątka, par 5 o długości około 450 metrów, który w czasach Open 1983 kończył rundę, kiedy był osiemnastym. Piątka to długi par 4 z uderzeniem na ślepo w stronę greenu i fairwayem opadającym z lewej na prawą; jedenastka ma green chroniony przez cztery bunkry; piętnastka, krótki par 3, ma bardzo pochylony green. W książce Fifty Places to Play Golf Before You Die Chris Santella umieścił je wśród pięćdziesięciu miejsc, w których warto grać.

Cennik na 2026 rok podaje 130 euro za 18 dołków (60 dla juniorów) i 80 euro za 9 dołków (40 dla juniorów). Meleksy kosztują 50 euro za 18 dołków i 30 za dziewięć, wózek elektryczny 20 euro, ręczny 10, a wypożyczenie kompletu kijów 30 euro. Pole treningowe kosztuje 15 euro.

Strona klubu nie podaje minimalnego handicapu, dnia zamknięcia ani zasad dostępu dla gości: przed rezerwacją warto skontaktować się z sekretariatem (055 230 1009, [email protected]). Klub ma też umowy z pobliskimi obiektami noclegowymi, między Greve in Chianti, Bagno a Ripoli i Impruneta.

Golf dotarł do Włoch w 1889 roku wraz z brytyjską społecznością Florencji, która zbudowała 18 dołków na terenach księżnej Demidoff, na północ od miasta. W 1934 roku powstało nowe pole na skraju Chianti: Ugolino przejęło spuściznę Florence Golf Club.

Budynek klubowy to przykład architektury futurystycznej i art déco lat trzydziestych, dzieło Ghirarda Bosia, i jest obiektem objętym ochroną Soprintendenzy. Na wzgórzu, otoczony cyprysami i sosnami, ma obszerny taras widokowy; z drugiego piętra widać green osiemnastki. Ochroną objęty jest też basen o wymiarach 25 x 12,5 metra, z trampoliną i platformą zaprojektowanymi przez inżyniera Pier Luigi Nerviego.

Klub gościł liczne zawody międzynarodowe, przede wszystkim 40. Italian Open w 1983 roku, z Gregiem Normanem, Samem Torrance'em i Costantino Roccą w stawce. W 2009 roku CONI przyznało mu Złoty Medal za zasługi dla sportu, a trzech z jedenastu członków Hall of Fame włoskiego golfa to członkowie klubu: Baldovino i Federica Dassù oraz Franco Rosi. Są też pole treningowe (15 stanowisk otwartych i 7 zadaszonych), siłownia, tenis, restauracja i pro shop.

• Chip-in z 1983 roku. Ballesteros, dwa tygodnie po wygraniu Masters, wbił drugie uderzenie z okolic greenu, by wymusić dogrywkę, którą później wygrał Langer.
• Basen sygnowany nazwiskiem. Trampolina i platforma noszą podpis Pier Luigi Nerviego.
• Pętla dołków. Wszystkie 18 dołków biegnie wokół budynku klubowego.
• Wśród pięćdziesięciu. Chris Santella wymienia je w Fifty Places to Play Golf Before You Die.