Golf Club Trieste

Pole ma 5 810 metrów przy par 70, z dwoma dołkami par 5 i czterema par 3. Rozbudowa do 18 dołków to dzieło architekta Giacoma Cabriniego, który połączył dołki historyczne z nowymi: jego celem, jak pisze, było, by gościowi trudno było odgadnąć, które istniały wcześniej. Gra nagradza długi drive, ale jeszcze bardziej drugie uderzenie, często zmuszone do pokonania naturalnych przeszkód; a na greenach, pozornie płaskich, Cabrini przestrzega przed spadkami.

Krajobraz to Kras: lasy, wiekowe dęby, samotne sosny pośrodku fairwayu, gęste rough. Dołek 1, par 4 o długości 413 metrów, od razu wystawia na próbę: druga połowa fairwayu jest pochylona, a za greenem znajduje się głębokie zagłębienie. Dołek 8 jest według indeksu handicapu najtrudniejszy: ślepy dogleg w lewo między dwoma lasami, z greenem silnie opadającym w stronę wejścia. Z tee dołka 6 otwiera się widok na górę Re, słoweński Nanos, a podwyższone tee dołka 17 spogląda na Zatokę Triesteńską; finisz, na dołku 18, wznosi się ku doglegowi w lewo z outem wzdłuż całego dołka i staje się zdradliwy w dni z wiatrem północno-wschodnim.

Klub deklaruje, że zawsze przyjmuje gości płacących green fee. O godzinę startu prosi się za pomocą formularza na stronie, z co najmniej 48-godzinnym wyprzedzeniem, lub w sekretariacie. Według cennika opublikowanego na stronie w 2026 roku 18 dołków kosztuje 60 euro w dni powszednie i 80 euro w weekendy i święta; 9 dołków kosztuje 40 euro. Nie ma różnic sezonowych.

Pole jest otwarte przez cały rok i zamknięte we wtorki niebędące świętem. Można wypożyczyć meleksy (45 euro dla gości na 18 dołków), wózki i torby; softspikes są obowiązkowe. Kto gra bez opłacenia green fee, ostrzega klub, płaci podwójnie i zostaje zgłoszony do swojego klubu.

Budynek klubu urządzono w stylu Tudorów. Z jednej strony mieści się sala restauracji Buca 19, ze stolikami z widokiem na pole, z drugiej bar; wiosną i latem posiłki podaje się na zewnątrz, z zatoką przed oczami. Kuchnia nawiązuje do triesteńskiej tradycji morskiej: ryby, warzywa sezonowe i lokalne wina. Restauracja jest czynna od 9:00 do 22:00, a kolacje wyłącznie po rezerwacji.

Driving range ma dziesięć zadaszonych stanowisk, przydatnych zarówno w letnim słońcu, jak i w deszczu, a ponadto greeny do puttingu, pitchingu i chippingu. Wieloletnim nauczycielem klubu jest Ezio Pavan, tu od ponad czterdziestu lat; razem z nim uczą Paola Tacoli, była zawodniczka kadry narodowej, i Luca Salvetti. Kursy dla początkujących odbywają się przez cały rok, a sekcja młodzieżowa wygrała w 2008 roku Trofeo Nazionale a squadre Under 18 Pallavicino.

• Par 5 krótszy, niż można by sądzić. Najdłuższy dołek pola, dołek 2, ma 461 metrów z tee z tyłu: niewiele jak na par 5.
• Green o powierzchni 535 metrów kwadratowych. Ten na dołku 18 jest największy na polu; najmniejszy, na dołku 3, ma 210.
• Szkoła, która kształci nauczycieli. Wśród uczniów Ezia Pavana klub wspomina Giulię Sergas, Pietra Iadanzę i Paolę Tacoli, która dziś sama uczy w Padriciano.
• Trzy języki pogranicza. Karty dołków na stronie są napisane po włosku, angielsku i słoweńsku, jak przystało na pole położone kilka kilometrów od Słowenii.